mutyzm wybiórczy (MW)


W Gabinecie "LogAfa" prowadzone są konsultacje dla rodziców dzieci ze zdiagnozowanym mutyzmem wybiórczym lub z jego podejrzeniem.

W trakcie spotkań przekazywana jest niezbędna wiedza do podjęcia działań terapeutycznych w środowisku dziecka.


Poniższe informacje pobrane ze strony: www.mutyzm.org.pl 


Zapraszam na strony: www.facebook.com/mutyzm.wybiorczy

Grupa wsparcia dla rodziców i specjalistówwww.facebook.com/groups/mutyzm.wybiorczy


 

Mutyzm wybiórczy jest zaburzeniem lękowym. Jest rozumiany jako ogromny lęk przed byciem słyszanym lub nawet byciem widzianym podczas mówienia w pewnych okolicznościach.


Mutyzm wybiórczy (czasami spotyka się nazwę mutyzm selektywny) jest nazwą stosunkowo nową, jednak problem jest znany od lat. W roku 1877 Niemiecki lekarz Clifton Kussmaul opisał dziecko, które nie mówi w pewnych sytuacjach pomimo pełnej zdolności do wypowiadania się. Nazwał to zaburzenie aphasia voluntaria zakładając, że jest to świadomy wybór tych osób.

Prawie 60 lat później, w roku 1934, szwedzki psychiatra  Moritz Tramer wybrał słowa elective mutism nadal uważając, że dziecko decyduje świadomie o tym, w których sytuacjach będzie mówić, a w których nie.


Obecna nazwa - mutyzm wybiórczy (selective mutism) - została zatwierdzona w roku 1994 przez Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne. Eksperci badający mutyzm wybiórczy są dziś zgodni, że milczenie dziecka w pewnych sytuacjach nie ma nic wspólnego z jego wyborem czy wolną wolą. Wiadomo, że dziecko mówi w sytuacjach kiedy czuje się komfortowo, natomiast nie mówi kiedy mowa wywołuje u niego dyskomfort.


Opracowanie na podstawie książki Helping Your Child with Selective Mutism
Practical steps to overcome fear of speaking
Angela E. McHolm, Charles E. Cunningham, Melanine K. Vanier

(Tekst pobrany ze strony: www.mutyzm.org.pl )

 

Co to jest mutyzm wybiórczy ?

Mutyzm wybiórczy to zaburzenie lękowe. Dziecko z mutyzmem wybiórczym najczęściej swobodnie rozmawia w domu, ale milczy lub nie rozmawia swobodnie w przedszkolu, szkole czy w innych sytuacjach społecznych. Zaburzenie najczęściej rozpoczyna się między drugim, a piątym rokiem życia i powinno być diagnozowane już po miesiącu milczenia w danym miejscu. Dziecko z mutyzmem wybiórczym może w ogóle nie odzywać się do nauczycieli, rówieśników lub mówić tylko do wybranych osób. Niektóre dzieci z mutyzmem wybiórczym mają problemy z jedzeniem na terenie szkoły i korzystaniem z toalety. Zazwyczaj nie mają trudności dydaktycznych, a często, w sytuacjach gdy mowa nie jest wymagana, mogą odnosić sukcesy szkolne.


Pamiętaj!

Milczenie dziecka nie wynika z uporu, manipulacji czy osobistej niechęci dziecka do Ciebie, ale jest spowodowane silnym lękiem. Każde dziecko z mutyzmem wybiórczym pragnie mówić!

 

Charakterystyczne cechy

W sytuacjach stresowych dzieci z mutyzmem wybiórczym często:
- mogą mieć problem z nawiązaniem kontaktu wzrokowego,
- nie uśmiechają się, mają „kamienną twarz”, nie zdradzającą żadnych emocji,
- trudno jest im powiedzieć „cześć”, „do widzenia”, „dziękuję”
- wydaje się, że są niekulturalne, ale nie robią tego celowo,
- czują duży niepokój, gdy są zmuszane do mówienia,
- mogą ssać palce, obgryzać paznokcie, dotykać włosy lub gryźć rękaw bluzki,
- mogą być nadwrażliwe na dotyk, zapach, dźwięki z otoczenia lub tłum ludzi,
- mają obniżoną samoocenę,
- mogą być perfekcjonistami,
- nie lubią zmian, które są zaskoczeniem,
 - nie lubią być w centrum uwagi.


Z mutyzmu wybiórczego się nie wyrasta, ale trzeba nad nim pracować!

Dzieci z mutyzmem wybiórczym często mają inne zaburzenia lękowe. Często są w normie intelektualnej. Pozostawione bez pomocy są narażone na izolację i depresję.


Jak można pomóc dziecku z mutyzmem wybiórczym?

Wczesna diagnoza i odpowiednio podjęta terapia mogą przyczynić się do szybszej poprawy funkcjonowania dziecka. Dlatego ważne jest aby nauczyciele, lekarze rodzinni baczniej przyglądali się dzieciom nieśmiałym i małomównym.


 Jak zachować się w obecności dziecka, które mówi mało lub milczy?

1. Nie zmuszaj dziecka do mówienia i nie zawstydzaj, jeśli nie jest w stanie rozmawiać w danej chwili.
2. Traktuj dziecko tak samo jak inne dzieci – nie skupiaj na nim swojej uwagi.
3. Nie karz dziecka za brak mowy, nie bądź sfrustrowany, jeśli dziecko nie mówi.
4. Nie zadawaj otwartych pytań, zmień je na pytania zamknięte tak aby dziecko mogło kiwnąć głową tak lub nie.
5. Postaraj się unikać kontaktu wzrokowego.
6. Jeśli dziecko się odezwie – ukryj swoje zdziwienie. Zachowuj się normalnie.


 Jakie są czynniki kluczowe w terapii mutyzmu wybiórczego?

 1. Pomoc dla dziecka powinna mieć miejsce w przedszkolu lub szkole – czyli miejscach gdzie występuje u dziecka mutyzm.
2. Dziecko powinno widywać jedną i tą samą osobę kilka razy w tygodniu.
3. Osoba pracująca z dzieckiem powinna otrzymać specjalistyczne przeszkolenie lub doszkalać się we własnym zakresie; powinna rozumieć jakie strategie pomogą dziecku pokonać mutyzm wybiórczy.
4. Cała szkoła powinna być wprowadzona w temat mutyzmu wybiórczego tak, aby żaden z dorosłych obecnych w szkole nieświadomie nie zwiększał lęku dziecka.


(Informacje pobrane z Ulotki © Sylwia Łaszkiewicz i Anna Strzelecka, 2015)

 

W RAZIE ZAINTERESOWANIA KONSULTACJAMI ZAPRASZAM DO KONTAKTU